Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Σχέδιο ή Φλαμπουραρισμοί;



Εντάξει. Η τρέχουσα κριτική στην επιστολή Τσακαλώτου προς τους «θ»εσμούς είναι κωμικοτραγική. Όχι επειδή δεν θέτει θέματα αλλά επειδή δεν θέτει νέα αξιόλογα θέματα που να δικαιολογούν την σφοδρότητα της  κριτικής. Η  επιστολή δεν στηρίχθηκε και δεν παρήγαγε τίποτα νέο πέραν των υπογεγραμμένων και ψηφισμένων. Η ένθεν αντιπολίτευση, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ - Ποτάμι κριτικάρει ως φάρσα: Προχτές ωρύονταν γιατί η κυβέρνηση με το επίδομα «πικάρει» τους θεσμούς και ρισκάρει την συνέχεια του προγράμματος. Από χτές ωρύεται γιατί  «υπέκυψε» στους θεσμούς. Η εξ αριστερών αντιπολίτευση απολαμβάνει τις αντιφάσεις της: είναι αίσχος η επιστολή που εξασφάλισε το επίδομα- αίσχος , που κάλυψε (όπως κάλυψε) το αίσχος του μη επιδόματος.
Για μας τα σημαντικότερα στην όλη υπόθεση είναι τα υπόρρητα της συγκεκριμένης υπόθεσης επίδομα- πάγωμα-επιστολή-ξεπάγωμα.  Ιδού μερικά υπό την μορφή  –αλληλεπιδρώντων – ερωτημάτων:
  1. Η κυβέρνηση έχει τονίσει ότι «θα τηρήσει μέχρι κεραίας την συμφωνία» η οποία ρητά επίσης προβλέπει «έγκριση κάθε νομοθετήματος» Το επίδομα δεν ετέθη. Γιατί; Αποτελεί αναγνωριστική βολή για αλλαγή διαχείρισης της συμφωνίας ή μεμονωμένη ενέργεια;
  2. Είναι το «ανυπάκουο επίδομα» προϊόν γενικότερου σχεδιασμού με ιεραρχήσεις, προβλέψεις αντιδράσεων εναλλακτικές κλπ - ή μήπως είναι μια «πολιτική αρπαχτή» για ανάσχεση της φθοράς ειδικότερα αυτής του πρωθυπουργού;
  3. Από ποιον πάρθηκε αυτή η απόφαση; Από κάποιο κυβερνητικό ή κομματικό όργανο ή από τους «κύκλους του Μαξίμου»;  Επειδή τίποτα δεν δείχνει το πρώτο έχουμε το επόμενο ερώτημα:
  4. Καταλαβαίνει ο κ. Τσίπρας και «οι μέντορές του»  ότι ούτε η κατάσταση της χώρας και των ανθρώπων, ούτε η σοβαρότητα των θεμάτων  αντέχει πολιτικαντισμούς, αυτοκρατοριλίκια και φλαμπουραρισμούς; Καταλαβαίνουν ότι αν δεν έχουν σχέδιο απλώς «πουλάνε» την κοινωνία; Και ότι αν έχουν, είναι σενάριο νέας ήττας ο χειρισμός χωρίς αυτήν;

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Η μοναξιά του χειροκροτητή


Να! Για δείτε τώρα πόσο ανιστορική και καταστροφική είναι η μανία του Α. Τσίπρα να μετατρέψει ένα κόμμα της υπαρξιακά  συλλογικής αριστεράς σε ομαδούλα βαστάζων του. Πόσο αυτοκαταστροφική είναι η παθητική αποδοχή αυτής της επιλογής εκ μέρους εκείνων που έχουν κολλήσει –με κόστος!- χιλιάδες ένσημα στην οικοδομή της αριστεράς.
Εκεί έξω γίνεται πόλεμος. Μέρη του συστήματος δεν αρκούνται στο κέρδισμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στην πλευρά της «δίκαιης συμφωνίας». Απαιτούν το τσάκισμα κάθε ίχνους πολιτικής που θα θυμίζει, θα δικαιώνει, θα πραγματώνει λύσεις που έχουν στοιχειώδη έστω αριστερή αύρα.
Η υπόθεση των αδειών και η υπόθεση «θρησκευτικά στα σχολεία» είναι χαρακτηριστικές. Χωρίς να αποτελούν αυτές καθεαυτές επεμβάσεις- τομές στον πυρήνα των αντικειμένων τους (ενημέρωση- εκπαίδευση), έχουν μια ιδιότυπη δυναμική. Αφορούν τομείς της δημόσιας ζωής στους οποίους οι Ελληνικές ελίτ έχουν επενδύσει πολλά και κερδίζουν περισσότερα. Ιδεολογικά, πολιτικά, αξιακά και βεβαίως οικονομικά. Έχουν δημιουργήσει γύρω από αυτά, πλέγματα αλληλοεπιδρώντων συμφερόντων που είναι προφανώς φαύλα, παράνομα και φαλκιδεύουν καίρια τη δημοκρατία. Ο εργολάβος –καναλάρχης δίνει υποστήριξη στα κόμματα και παίρνει οικονομική και ποινική ασυλία, ανεμοδάνεια και έργα. Το βαθύ πολιτικό σύστημα δίνει στην εκκλησία απερίγραπτα προνόμια. Την μισθοδοτεί , της δίνει ΙΧ "νομιμότητα" (π.χ ναοδομία), της επιτρέπει γιγαντιαία οικονομική δραστηριότητα χωρίς έλεγχο, φόρους κλπ και της παραχωρεί περιοχές της κοσμικής επικράτειας (σχολεία, στρατός κλπ) για ωμό  προσηλυτισμό.   Παίρνει από αυτήν την συστηματική εκπαίδευση του πολυπληθούς ποιμνίου σε «καθώς πρέπει» πολιτικές συμπεριφορές. 
Ο πόλεμος λοιπόν για αυτά είναι ολοκληρωτικός. Οι συστημικές πολιτικές δυνάμεις έχοντας άμεσο πολιτικό συμφέρον- αλλά και τη φωλιά τους λερωμένη- δεν δίστασαν. Οι ίδιοι ακριβώς που ξέσκισαν μια κοινωνία στο όνομα της νομιμότητας, του εκσυγχρονισμού, του ευρωπαϊκού κεκτημένου δεν δίστασαν ούτε δευτερόλεπτο. Πέταξαν στα σκουπίδια κάθε μεταρρυθμιστική αναγκαιότητα , έβαλαν οπλαρχηγό τον Βορίδη, σπαθάριους τους his masters voice της «δημοσιογραφίας", γραφιάδες τους ψαριανούς κι έγιναν ένα με τους Αμβρόσιους των καναλιών και των αμβώνων…
Δελτία «ειδήσεων» και διαφημίσεων όπου οι ειδήσεις ήταν οι κατευθείαν απόψεις των καναλαρχών (στην ανάγκη και «ζωντανά»  έτσι δεν είναι κ.ΚοντοΒερύκιε;) και σχόλια ήταν η διαστροφική μονοφωνία των ταλιμπάν τύπου Μπογδάνου. Το ψέμα , η διαστρέβλωση, η αλλοίωση γεγονότων και θέσεων είναι κανόνας ανατριχιαστικός. Ένα μιντιακό πραξικόπημα είναι πάλι σε εξέλιξη όπως και την «διαβολοβδομάδα» του δημοψηφίσματος του 2015. «Δείχνουμε μόνο το ΝΑΙ διότι δεν υπάρχει κανείς να λέει ΟΧΙ» μας θύμιζε η κα Όλγα Τρέμη που τώρα τρέμει για το «μαύρο» και δείχνει (πάλι) μόνο οπαδούς του συστημικού μαύρου. Νοικοκυραίοι, μπίζνεσμεν και βαστάζοι επι δεκαετίες του όλου συστήματος κατηγορούν τον χθεσινό μουσαφίρη για «άκρες» και «πιέσεις» στο ΣτΕ. Ο εφευρέτης της θεσμικής αθλιότητας «παρανομώ και νομοθετώ την αθώωσή μου» κ. Βενιζέλος εξεγείρεται για το «θεσμικό παρακράτος» σε ένα κράτος που παραμένει βαθιά "δικό" του δηλ Πασοκοδεξιό.  
Στον πόλεμο αυτό η κυβέρνηση είναι και φαίνεται ολομόναχη! Ευελπιστεί ότι θα κερδίσει την κοινωνία «γιατί έχει δίκιο». Όμως ποτέ η σχέση πολιτικής και κοινωνίας δεν ήταν τόσο ευθύγραμμη και αυτόματη. Φαίνεται π.χ να ξεχνάει πως η κοινωνία δεν πληροφορείται παρά ελάχιστα πράγματα πέρα  από το δίκιο των Ψυχαμβρόσιων. Πως η ενημέρωση -με άδειες ή χωρίς άδειες-  κινείται σε έδαφος ολοκληρωτικής μονοτροπίας σε βάρος κάθε εναλλακτικής σκέψης.  
Η υπόλοιπη αριστερά, δέσμια της χρόνιας ατροφίας της πολιτικής και επιστημονικής της σκέψης, βλέπει δικά της αιτήματα χρόνων (...) να περπατούν, έστω και ατελώς, και κάνει το κορόιδο για να μην ταυτιστούν ή «κερδίσει» ο κακός ΣΥΡΙΖΑ. Οντας προγραμματικά λιπόσαρκοι τρέμουν οτι η παραμικρή συμφωνία με μια ρύθμιση θα τους ταυτίσει με  την κυβέρνηση. Δείχνουν απόλυτη σχεδόν αδυναμία να δουν εντόνως κριτικά τις (καθόλου αλάνθαστες…) κυβερνητικές πρακτικές επιλογές και ταυτόχρονα να ιεραρχήσουν, να διαβάσουν την ιστορικοπολιτική στιγμή, να διακρίνουν το μείζον διακύβευμα και να τοποθετηθούν ανάλογα.  Φτωχοπροδρομικά  κλαψουρίζουν για την «γενικότερη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ» και στο τέλος κάνουν στην άκρη για να παρελάσουν ανεμπόδιστα οι ορδές –και οι ιδέες διάβολε!!- των καναλαμβρόσιων. Και , καπάκι,  πανηγυρίζουν ...δικαιωμένοι για τις υποχωρήσεις της κυβέρνησης.
Το δράμα όμως της κυβερνητικής μοναξιάς κορυφώνεται με το ρόλο του κόμματός της. Ή μάλλον το γνωστό τελευταία «μη ρόλο». Βαθιά απάθεια- απορείς αν αναπνέει. Αρκείται (;) στις ομιλίες του «μεγάλου» στη Βουλή και στις συνεντεύξεις 3-4 στελεχών στα ελάχιστα φίλια μέσα και στην ΕΡΤ του 4% τηλεθέασης. Κατά τα λοιπά  το «κόμμα» είναι σε βαθύ κώμα. Ούτε μισή εκδήλωση , μισή σελίδα  φεϊγ βολάν,  μια οργανωμένη παρέμβαση στο διαδίκτυο, μια επιστολή στον τοπικό Τύπο, μια ομιλία. Και δεν μιλάμε εδώ για …βαθύτερες παρεμβάσεις του κόμματος που θα μπορούσαν να έχουν γίνει πριν καν κατατεθεί το νομοσχέδιο. Να είναι κοινωνικοποιημένο νομοσχέδιο της αριστεράς αντί νομοσχέδιο του έμπλεου έωλης αυτοπεποίθησης  κ. Παπά… Δεν μιλάμε για την (ουτοπία;…) της επέμβασης του κόμματος- συλλογικού διανοούμενου. Μιλάμε για στοιχειωδέστατη ρημάδα προσπάθεια να μιλήσουν με την κοινωνία για τις εξελίξεις.  Και συνυπολογίστε παρακαλώ ότι εδω δεν είχαν να αντιμετωπίσουν την διαχείριση μιας μείωσης συντάξεων. Είχαν να διαχειριστούν ένα θέμα στο οποίο η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας είχε θετική προδιάθεση. Σ΄ αυτό λοιπόν το αφασικό κλίμα ήταν (φευ…) επόμενο να παρουσιαστούν και παρακμιακά φαινόμενα. Όπου λαλίστατα (κατά τ΄ άλλα…) βαριά χαρτιά , στελέχη και βουλευτές,  φυλάνε την καριέρα τους κάνοντας τους Κινέζους…
Κάποιοι φίλοι μου είπαν ότι ήμουν απόλυτος στο προηγούμενο σημείωμα για την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ιστορικά θλιβερό αρχηγικό μόρφωμα. Ίσως ναναι κι έτσι.  Ιδού όμως εδώ ένα ισχυρό παράδειγμα για το τι δεν έκανε το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς καν να δεσμεύεται (ή μήπως δεσμεύεται;) από μνημονιακούς καταναγκασμούς. Για το τι σημαίνει και τι αξίζει ένα κόμμα που παράγει ιδέες, πολιτική και δράση αντί να μηρυκάζει τις «επιτυχίες» της κυβέρνησης κατά τα ανοηταίνοντα πρότυπα Φλαμπουράρη. Όλοι δέχονται ότι γίνεται πόλεμος αλλά η μόνη «ντουφεκιά» που ακούστηκε  για οτιδήποτε τελευταία από τα οχυρά του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η αφίσα για την «ομιλία του Προέδρου». Έτσι κάπως –δηλ με τα χέρια ψηλά- η απόρριψη του «νόμου Παππά» από το ΣτΕ ίσως ακουστεί ως χαριστική βολή… Το κακό – και ο λόγος ύπαρξης αυτού του σημειώματος-είναι πως δεν θα είναι ο οικειοθελώς παραδοθείς ΣΥΡΙΖΑ το μόνο θύμα...

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Το κόμμα, το κώμα, το πτώμα...



Υπήρξε κόσμος που είχε κάποιες ελπίδες στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι βέβαια για ανατροπές αφού μια τέτοια δυναμική θα είχε δώσει δείγματα... Ελπίδες έστω να καταγραφούν ρητά μερικά πραγματάκια που θα κράταγαν ανοιχτή μια χαραμάδα για ένα σχέδιο εναλλακτικής προοπτικής. Η σχεδόν αφασική προγραμματική και θεωρητική ανεπάρκεια (και) της υπόλοιπης αριστεράς έδινε σε αυτή την ελπίδα μια μοναδικότητα σχεδόν...
Η πανηγυρική (έως και εξευτελιστική...) μετάλλαξη του κόμματος σε ένα (κακορίζικο διότι άλλες εποχές , άλλα τα μεγέθη..) αρχηγικό μόρφωμα διαψεύδει από μόνη της κάθε παρόμοια ελπίδα. Κάνει περιττή την ερμηνεία  κειμένων, ομιλιών και θέσεων του συνεδρίου. Όταν ένα κόμμα αναθέτει τα πάντα στον αρχηγό οι διακηρύξεις είναι απλώς χαρτούρα...
Η απόλυτη άρνηση μιας τέτοιας μετάλλαξης δεν είναι μόνο θέμα αριστερών αρχών- γιατί είναι και τέτοιο διάβολε!. Δεν είναι μόνο θέμα δημοκρατίας. Είναι και θέμα ιστορικό, δηλαδή επιστημονικό, δηλαδή απόλυτα πρακτικό: Ποιό ακριβώς καθεστώς, ποιά ακριβώς πολιτική πρόταση στηριγμένη σε "ενός ανδρός αρχή" είχε θετική κατάληξη; Πότε η αριστερά κατάφερε οτιδήποτε ιστορικά σημαντικό αφήνοντας στην άκρη τις θεμελιώδεις περί συλλογικότητας ιδέες της; Ποιός ηγέτης που δεν δέχεται τους ομοϊδεάτες του δέχτηκε την κοινωνία; Και πως είναι δυνατόν η αριστερά να πραγματώσει οτιδήποτε από τις ιδέες της χωρίς την κοινωνία; Και πως χωρίς συλλογικές- συγκροτημένες ενέργειες θα απαντηθούν τα τεράστια ερωτήματα που έθεσαν και θέτουν οι εξελίξεις και η αριστερά αυτοκτονικά αφήνει αναπάντητα; Με τον αφόρητα κενό βερμπαλισμό του Αλ. Τσίπρα; Με την "σοφία" του Αλ. Φλαμπουράρη;  Με τις καθεστωτικές ευκολίες των "κύκλων του Μαξίμου" ; Η  αριστερά ανέδειξε ηγέτες, ισχυρές προσωπικότητες με αποτύπωμα στην ιστορία. . Όλοι όμως ήταν ηγέτες συλλογικοτήτων. Συνυπήρξαν με κόμματα, διαδικασίες, λογοδοσία, εσωτερική αντιπολίτευση. Αντίθετα, χωρίς ή ενάντια σ΄αυτά, ο Στάλιν και οι Σταλινογενείς αρχηγοί έγιναν δια πυρός και σιδήρου πατερούληδες τραυματίζοντας βαρύτατα τις εναλλακτικές ιδέες. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ ζούσε ήδη δυο εγγενείς ιστορικοπολιτικές ανορθογραφίες. 1/ Έγινε κυβέρνηση χωρίς στοιχειωδώς ανάλογο κόμμα και 2/ Οι υπεύθυνοι του στραπάτσου ήταν και αφεντικά στο Συνέδριο για την αντιμετώπιση του στραπάτσου. Αντί λοιπόν να φτιάξουν το κόμμα που δεν είχαν (τον συλλογικό διανοούμενο που τους έλειψε καθοριστικά!) στράφηκαν στις αρχηγικές μπακατέλες. Αντί  "οι απερχόμενοι" να είναι -τουλάχιστον- λογοδοτούντες , ήταν απολύτως κυρίαρχοι. Έτσι κάπως το κρισιμότερο συνέδριο έγινε το πιο χαμηλόφωνο συνέδριο της αριστεράς. Έτσι κάπως κανείς δεν μίλησε στα σοβαρά, κανείς δεν λογοδότησε συγκεκριμένα, κανείς δεν αποτίμησε στοιχειωδώς την δυσοίωνη κοσμογονία  που φέρει και υπογραφή ΣΥΡΙΖΑ.  Έτσι κάπως η "ομιλία του αρχηγού" ήταν μια  διαδικασία του Συνεδρίου πριν το (κυρίαρχο -χα!) Συνέδριο αποφασίσει για την διαδικασία του. Έτσι κάπως σε μια βάναυση επίδειξη εξουσίας (είστε ανόητοι ή στασιαστές...) η δυσάρεστη για τον αρχηγό απόφαση στάλθηκε στο χειρουργείο. Έτσι κάπως αποθεώθηκε (...) ο αρχηγός που από το "θα σκίσω το μνημόνιο" πήγε στο "συμφώνησα υπό εκβιασμό" και έφτασε με 93,4% στο "υλοποιούμε μια δίκαιη συμφωνία". Ανερυθρίαστα. Χαλαρά. Τόσο όσο του επέτρεπε ένα απολύτως παραιτημένο Συνέδριο που δέχτηκε να μετατραπεί από κόμμα σε κερκίδα χειροκροτητών του "μεγάλου". Θα συμφωνήσω απολύτως με την ανάρτηση του κ Πολάκη στο αγαπημένο του Facebook : "93,4%. ΤΕΛΟΣ"...

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Βγάζοντας τα ματάκια σου με τα χεράκια σου.


Το μονοστηλάκι ήταν σαφές. "Οι πρεσβευτές των 28 μελών της Ε.Ε ενέκριναν την 6μηνη παράταση των εμπορικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Η απόφαση θα οριστικοποιηθεί απο την σύνοδο των Υπουργών και αναμένεται να είναι καταφατική παρά την "έλλειψη ενθουσιασμού" (!!!)   εκ μέρους χωρών όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Κύπρος κλπ".
Είναι ίσως από τις πιο πλούσιες σε συμβολισμούς ειδήσεις. Μια χώρα με βαθιά ελλειματική κυριαρχία είναι ένα αγκιστρωμένο ψάρι ανίκανο και ανήμπορο να αποφασίζει για τον εαυτό του. Για τίποτα !
Οι πάντες στην Ελλάδα συμφωνούν πως το εμπάργκο κατα της Ρωσίας μας πληγώνει. Δεν μας συμφέρει, δεν "κολλάει" ως πολιτική μιας χώρας καταχρεωμένης και με κατεστραμμένη οικονομία, και επιπλέον δεν μας συμφέρει γεωπολιτικά.
Ομως οι Ελληνες αντιπρόσωποι ψηφίζουν κόντρα στα πιο προφανή συμφέροντα της χώρας. Το "δεν θέλουν" -αν ισχύει-  είναι η εύκολη απάντηση. Η δύσκολη είναι το "δεν μπορούν". Είναι η απάντηση που δείχνει ωμά οτι οι ενστάσεις για την πρωτοφανή σε βάθος και έκταση εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας δεν είναι μπαγιάτικες και "ξύλινες" αντιιμπεριαλιστικές ρητορείες. Ειναι σκληρά πραγματιστικές υπομνήσεις. Εχουν ακλόνητη λογική  και πολιτική έδραση στο ότι χωρίς τα εργαλεία στα χέρια σου -οικονομικά , διπλωματικά, πολιτικά- καμμιά "δουλειά"  δεν γίνεται. Είναι ιστορικά επιβεβαιωμένες πολλαπλώς. Χώρες υποτελείς δεν έχουν προκόψει ποτέ - όπως κι αν αντιλαμβάνεται κανείς την προκοπή.
Αν η Ελλάδα ψήφιζε με βάση το συμφέρον της θα έλεγε ένα βροντώδες "οχι" στις κυρώσεις και θα δούλευε για να το κερδίσει.
Τότε όμως- πολύ χαλαρά...-  θα ανακαλύπτονταν κάποια "μη εκτελεσθέντα προαπαιτούμενα" και δεν θα έπαιρνε τη επόμενη δόση. Εθνική Πολιτική όμως υπό βαρύ σύνδρομο στέρησης δεν είναι ούτε εθνική ούτε καν Πολιτική...

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Στους τάφους των Βενιζέλων η λογική οδύρεται



Διαβάζω δημοσιεύσεις για την μεταβίβαση (άρα και υποψηφιότητα για πώληση ή ενοικίαση) του χώρου των τάφων των Βενιζέλων στο νέο υπερταμείο ΕΤΑΔ και μπερδεύομαι. Όχι τόσο  για το αν φταίει και σε τι ακριβώς κάποιος , όσο κυρίως για την λογική, τα κίνητρα και τις πραγματικές απόψεις που κρύβονται πίσω από τις οργισμένες δηλώσεις. Τοπικοί παράγοντες, δημόσια πρόσωπα και δημοσιογράφοι εκφράζουν με πολύ βαριές εκφράσεις την βδελυγμία τους, την απόλυτη εναντίωσή τους ακόμα και την υπαρξιακή τους κατάρρευση για την μεταβίβαση του χώρου στις δέλτους των δανειστών. («θεσμών» γι αυτούς…)
Μπερδεύομαι.
Οι περισσότεροι από αυτούς τοποθετούνται σε πολιτικές και ιδεολογικές περιοχές οι οποίες, όχι απλώς τάσσονται  αναφανδόν υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων και υπέρ της μνημονιακής στρατηγικής διαχείρισης της κρίσης, αλλά τις θεωρούν και ακρογωνιαίο λίθο,  ένα απόλυτο "ουκ άνευ".
Δεκαετίες τώρα (όχι μόνο επί μνημονίων… ) δημόσια περιουσία εκποιείται. Δεν θυμάμαι απο αυτούς (γνωριζόμαστε διάβολε...) μια τόση δα αντίρρηση ή διαμαρτυρία. Θυμμαι, αντίθετα ζητωκραυγές κάποιων. 
Αν είναι κατά των ιδιωτικοποιήσεων, όπως συνάγεται από την οργή τους για την μεταβίβαση,  γιατί ΠΟΤΕ ποτέ δεν είπαν ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ και λένε τώρα ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τους τάφους; Γιατί δεν αντέδρασαν όταν εκποιήθηκαν ο  ΟΤΕ, οι Τράπεζες, η Ολυμπιακή, τα Ναυπηγεία, τα διόδια , το Ελληνικό και τόσα άλλα; 
Μπερδεύομαι.
Γατί εξεγείρονται; Αφού οι ιδιωτικοποιήσεις είναι –κατά πως λένε οι ιδέες τους - «όφελος για την πατρίδα» , «υποχρεωτικός δρόμος για την υπέρβαση της κρίσης», «μοναδική αναπτυξιακή ελπίδα»...   Αφού οι ιδιωτικοποιήσεις είναι η ευλογία που φέρνει (ντε φάκτο κιόλας!) «νέες επενδύσεις», «αξιοποίηση», «θέσεις εργασίας» γιατί διαφωνούν στην περίπτωση των Τάφων; Μπορεί δηλαδή να απειλεί η αγία ιδιωτική «αξιοποίηση» την ιστορική μας μνήμη;
Αν, έστω,  έχουν δίκιο και η εκχώρηση των τάφων «είναι καταστροφή για την εθνική και τοπική ιστορική μνήμη και τον πολιτισμό»- όπως λένε γιατί δεν είναι διαμαρτύρονται επίσης για την Ακρόπολη , την Κνωσό, τους Δελφούς κλπ; Θεωρούν μήπως ότι οι Τάφοι είναι σημαντικότεροι από την Ακρόπολη έτσι ώστε να εξαιρεθούν;
Μπερδεύομαι.
Αν η εκχώρηση μνημείων είναι βλαπτική και «ξεπούλημα της χώρας» τότε πως ακριβώς γίνεται να  θεωρούν ότι μπορεί να είναι ωφέλιμη η εκχώρηση π.χ της ηλεκτρικής ενέργειας, του νερού, των τηλεπικοινωνιών, των αεροδρομίων , λιμανιών, τραίνων, δρόμων άλλων ζωτικών αγαθών που εκχωρήθηκαν ή μπήκαν στις λίστες του επιτηρούμενου από τους δανειστές ταμείου;
Οι δομικές αντιφάσεις των σχετικών τοποθετήσεων είναι προφανέστατες. Είτε ως ταχτοποιημένοι, είτε ως σιωπηλοί υποστηρικτές, είτε ως οι διαπρύσιοι κήρυκες έφεραν, εφάρμοσαν και στήριξαν και τις ιδιωτικοποιήσεις και τις πολιτικές που οδήγησαν τη χώρα στην παρακμή και στην μνημονιακή της εξόντωση που μας έφερε να πουλάμε την ψυχή μας στους δανειστές. Τώρα χρησιμοποιούν όλο το οπλοστάσιο εκείνων που τάσσονται κατά των ιδιωτικοποιήσεων. Και βρίζουν κι από πάνω , και λοιδορούν, και μιλούν για «ανθέλληνες» !!!.
Δεν ξέρω τι θα γίνει με τους τάφους. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, διαβάζοντας τις λίστες του Υπερταμείου, το τελευταίο που με πονάει για την πιθανή εκχώρησή του είναι οι τάφοι. Άλλωστε είναι σχεδόν σίγουρο ότι κανείς δεν θα ταράξει το μνημείο- ας μην κοροϊδευόμαστε. Το σύνολο των ταγών της πόλης έχει επενδύσει πολιτικά στον Βενιζελισμό, άλλος τα ρέστα του- άλλος κάποιες αποταμιεύσεις. Ετσι κι αλλιώς λοιπόν τίποτα απολύτως δεν θα αλλάξει επι της ουσίας στους τάφους. Ενώ αν εκποιηθεί π.χ το νερό, το Ελαφονήσι, η ΔΕΗ , η Κνωσός  θα αλλάξουν τα πάντα.Οποιος θέλει καταλαβαίνει...
Η ταπεινότητά μου λοιπόν, παραμένοντας σε θέσεις αρχών, είναι αντίθετη με την εκποίηση κάθε ζωτικού για τη χώρα και τους ανθρώπους δημόσιου αγαθού , υλικού ή άϋλου. Είναι -πολύ πεισσότερο- φανατικά αντίθετη στην εκχώρηση δικαιωμάτων διαχείρισης σε εκτός Ελλάδας κέντρα. Άρα και για την πιθανή εκποίηση των τάφων. Αυτό όμως δεν μπορεί να σημαίνει ότι θα κάνουμε ιδεολογική και πολιτική λοβοτομή μπροστά στον βερμπαλισμό των οψίμως πολιτικοποιηθέντων και των οργισμένων «πρώην» που (νομίζουν ότι ) βρήκαν στις πλάτες ενός δογματικού Βενιζελισμού το υλικό για τσάμπα πολιτική μαγκιά και "κονόμα".

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2016

ΕΝΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ "ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ"!



Εκεί γύρω στις 8 μμ έβλεπα ειδήσεις. Κύρια –ακόμη και πρώτη- είδηση οι χαζομαγκιές του κ Πολάκη. Ήταν επίσης το λουκέτο στην «Ηλεκτρονική» , η επίσκεψη της κας Γεννηματά στον Πειραιά, νέα από την Ειδομένη, ρεπορτάζ για την αύξηση του ΦΠΑ.
Νόμιζα πως ξύπνησα σε μια νέα Ελλάδα! Σε μια Ελλάδα όπου η είδηση, η αυθεντική ενημέρωση, το ρεπορτάζ πήραν το περιεχόμενο που αξίζουν.
Τα Ελληνικά ΜΜΕ ανακάλυψαν και αφιέρωσαν κάμποσο χρόνο στα «λουκέτα στις επιχειρήσεις»!. Άργησαν λίγο αφού είχαν «ξεχάσει» τα  μέχρι τώρα 250.000 λουκέτα αλλά κάλλιο αργά…
Ανακάλυψαν επίσης  (είχαν και ρεπορτάζ!!!) ότι «άνθρωποι πετάγονται στον δρόμο», ότι ο υπάρχει «εφιάλτης της ανεργίας». Θα πεις χρειάστηκε να φτάσει η ανεργία από 9% στο 25% για να το ανακαλύψουν , θα θυμηθείς πως  οι ίδιοι ακριβώς έλεγαν «δώσε κι άλλο» όταν απολύονταν κλοτσηδόν καθαρίστριες, καθηγητές, σχολικοί φύλακες κλπ αλλά δεν βαριέσαι…
Ανακάλυψαν τις δίκαιες κινητοποιήσεις των εργαζομένων!! Ναι ναι.. Τις δείχνουν, δίνουν χρόνο , κάνουν ρεπορτάζ, προβάλλουν τα αιτήματα. Μέχρι τώρα οι απεργίες έμπαιναν στα ΜΜΕ μόνο για να σιχτιριστούν ή για να φωτιστούν άπλετα τυχόν επεισόδια. Θυμόσαστε; «Αντικοινωνική δράση» , «κόλαση στο κέντρο της Αθήνας», «υπονόμευση της δημοκρατίας», «συντεχνίες που  διεκδικούν προνόμια» κλπ.  Έχετε καταλάβει πόσο καιρό έχει να ακουστεί το αίτημα «να περιοριστούν ή και να απαγορευτούν οι πορείες στο κέντρο»;…
Ανακάλυψαν επίσης το δράμα των προσφύγων και των μεταναστών με πάμπολλες «ζωντανές συνδέσεις» , ρεπορτάζ και ανταποκρίσεις.. Ανακάλυψαν τον ανθρώπινο πόνο και την απόγνωση  , «τις ζωές που χάνονται στις λάσπες». Καπάκι, ανακάλυψαν την «αδιαφορία, τη σκληρότητα και τις ανεπάρκειες της εξουσίας». Μέχρι τώρα οι απελπισμένοι ήταν γι αυτούς  «υγειονομικές βόμβες», «ισλαμικός κίνδυνος» , «κατακτητές των πόλεων μας» που τους άξιζαν Αμυγδαλέζες , βίαιες επιχειρήσεις σκούπα του κ. Δένδια και απειλές ύφους  Γεωργιάδη. Όμως ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας..
Ανακάλυψαν επίσης πως η  φορολογία έχει γονατίσει τον κόσμο και τις επιχειρήσεις. Μέχρι τώρα ήταν της γραμμής πως οι θηριώδεις αυξήσεις στη φορολογία ήταν «αναγκαία διαρθρωτική μεταρρύθμιση» και «καλά να μας κάνουνε τέτοιοι αχρείοι φοροφυγάδες που είμαστε όπως π.χ η κα Μαρία που δεν κόβει αποδείξεις στο περίπτερο».
Το κυριότερο όμως κέρδος , η μέγιστη  μετάλλαξη είναι ότι ανακάλυψαν πως θεμελιώδης σκοπός της δημοσιογραφίας είναι να «ελέγχει την εξουσία». Τι μαστίγωμα είναι αυτό! Που σε πονεί και που σε σφάζει.! Από τα θέματα «πολιτικού πολιτισμού περί την ενδυμασία » μέχρι την φορολογία και από τα «άθλια Αγγλικά του Τσίπρα» μέχρι την ανεργία ο έλεγχος στην εξουσία είναι καθημερινός, πυκνός και αμείλικτος. Θα πείτε πως, μέχρι χτές, η σκληρότερη ερώτηση που έκαναν στην εξουσία ήταν το «τι γνώμη έχετε για την προστασία της χελώνας». Θα θυμηθείτε πως έφτασαν να αφήσουν τον Σαμαρά να κάνει μόνος του ερωτήσεις στον εαυτό του  αλλά μην είστε πλεονέκτες. .
Υπολόγισα πως αυτή η …μετάλλαξη, χρονικά συμπίπτει απολύτως με την (έτσι ή αλλιώς) ιστορική αλλαγή κυβέρνησης που συνέβη στη χώρα. Και λέω: Ιδού μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για την οποία μόνο ευγνωμοσύνη μπορεί να νιώθει κάθε γνήσιος  δημοκράτης! Ξέρετε τι είναι να καταφέρει  η κυβέρνηση να υπερασπίζει ε ο κ.Πορτοσάλτε τους «καημένους του πρόσφυγες» και ο  Πρετεντέρης τους «ανθρώπους που πετάγονται στους δρόμους»; Μεγάλη δουλειά, ιστορική..
Αν το σοβαρέψουμε λίγο κλείνοντας. Οι μεταστροφές είναι πολλές και βαθιές. Είναι προφανές ότι τα συστημικά ΜΜΕ «ανακάλυψαν» τα δίκαια των εργαζομένων, των ανέργων ,  των μεταναστών, την λιτότητα και την φοροεπιδρομή για να χτυπήσουν μέσω της κυβέρνησης τις ιδέες που τρέμουν.
Οι παραπάνω κωλοτούμπες ωστόσο βοηθούν θαρρώ για να καταλάβει κανείς σε τι  κόσμο ενημέρωσης ζούμε και μέσω αυτού σε τι δημοκρατία ζούμε. Να καταλάβει ποιοι σκούζουν για τις «διώξεις απόψεων» που έκανε η ΕΣΗΕΑ για το πραξικοπηματικό όργιο που επιτέλεσαν τα μεγάλα ΜΜΕ στο δημοψήφισμα του 2015.
Φτάνουν (φτάνουν;)  όμως επίσης για να καταλάβουμε πόσο μεγάλη μελετητική και πολιτική δουλειά χρειάζεται να γίνει –πολύ πέρα και πολύ βαθύτερα από την χορήγηση αδειών και τη διαπλοκή- για να μπει  η ενημέρωση στο αυθεντικά δημοκρατικό πλαίσιο που χρειάζεται η κοινωνία.     

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

ΈΝΑΣ ΔΙΑΡΡΗΚΤΗΣ, ΕΝΑΣ ΦΟΝΙΑΣ, Η Ε.Ε ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ



Υπόθεση εργασίας καθόλου απίθανη όπως, υποθέτω βάσιμα,  θα συμφωνήσετε:
Ένας διαρρήκτης μπουκάρει σε σπίτι και γίνεται μάρτυρας ενός άγριου φονικού που εξελίσσεται. Ηχογραφεί τα τεκταινόμενα και τα καταγγέλλει δημοσίως.
Υπάρχει κάποιος/α που θα πρότεινε να δικάσουμε τον -όντως παράνομο- διαρρήκτη και να αθωώσουμε τον καημενούλη το φονιά  πού  έπεσε θύμα παράνομης δραστηριότητας; Υπάρχει κάποιος/α που θα κατηγορούσε τις αρχές επειδή ασχολήθηκαν με τον φόνο και καθυστερούν το έργο του φονιά - το φόνο δηλ;
Πριν χαμογελάσετε για τις παραδοξότητες , βάλτε στη θέση του διαρρήκτη τον υποκλοπέα των συνομιλιών Τόμσεν –Βελκουλέσκου και στη θέση του φονιά το ΔΝΤ.
Μετά διαβάστε τις ανακοινώσεις των πολιτικών δυνάμεων και της Ε.Ε; Συνεχίζετε να γελάτε; Δεν νομίζω…
Η προφανής και στοιχειωδέστερη παραδοχή είναι πως εδώ έχουμε δύο αδικήματα. Ανισοβαρή μεν αλλά δύο.; Διάρρηξη και φόνος- έτσι δεν είναι;
Πίσω στα σκοτάδια , ολοταχώς!
Όχι δεν είναι έτσι κραυγάζει το απελθόν πολιτικό προσωπικό της χώρας, τα μιντιακά παρακλάδια του και η νεοπαγής πολιτική (;) συνομοταξία των πρώην αριστερών.
Το έγκλημα, λένε, είναι ένα: η διάρρηξη. Και οφείλουμε όλοι εμείς όχι μόνο να καταδικάσουμε τον διαρρήκτη και την πράξη του, όχι μόνο να συμπαρασταθούμε στο φονιά για την ηθική βλάβη που υπέστη, αλλά και να απαιτήσουμε τα μέτρα που χρειάζονται  για να  συνεχίσει το «έργο» του –το φόνο δηλαδή… 
Αυτό ακριβώς περιγράφουν οι επίσημες ανακοινώσεις των δυνάμεων αυτών αλλά και η βροχή δημοσιεύσεων και εκπομπών των φίλιων δημοσιολόγων. Στην εκπομπή του Πρετεντέρη το εξαγόμενο πολιτικό αίσθημα ήταν «τι έκαναν στο καημενούλι  το ΔΝΤ οι άθλιοι- ότι και να μας κάνουν καλά θα μας το κάνουν». Ζούμε όντως ιστορικές στιγμές.  Αποκαλύπτεται, δια υποκλοπής πράγματι,  η τελική (;) πράξη ενός σχεδίου  χρεοκοπίας ( δηλαδή οικονομικής δολοφονίας - ή μήπως όχι;) της χώρας και όλο το πολιτικό- ιδεολογικό φάσμα του «μένουμε Ευρώπη» ξεχύνεται στα κανάλια του για να μαστιγώσει τον υποκλοπέα, να ξεμιστέψει τον φονιά και να τον συνδράμει στην ολοκλήρωση του φονικού.
Η αποκάλυψη ως πολιτικό γεγονός έχει - «καλώς εχόντων των πραγμάτων»- και τον όγκο και το βάθος για να ρίξει όλο το οικοδόμημα που εμπλέκεται στο «Ελληνικό πρόγραμμα» δηλαδή ηγεσίες, πολιτικές, μέσα και να δρομολογήσει σαρωτικές απαιτήσεις ανασκευής των πολιτικών που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα. Ωστόσο η  ντόπια πολιτική ηγεσία – αυτή ακριβώς που μας έστειλε στον πάγκο του χασάπη-  λέει «σκάστε και συνεχίστε να πεθαίνετε».
Οι δυνάμεις του «εθνικού τόξου» βλέπουν το έθνος τους (;)   να απειλείται με οικονομική καταστροφή αλλά υπερασπίζονται τα προσωπικά δεδομένα του ολετήρα και τα βάζουν με αυτόν που τον αποκάλυψε. Απίθανα πράγματα.
Κι αν για τη ΝΔ και το εναπομείναν κατάντημα του ΠΑΣΟΚ αυτό είναι αναμενόμενο και γνωστό από τον καιρό που παρέδωσαν τη χώρα στο ΔΝΤ , για κάποια νέα κομμάτια του πολιτικού προσωπικού όπως το ΠΟΤΑΜΙ και οι κεντροαριστεροί πρώην αριστεροί η στάση αυτή προβληματίζει. «Να κλείσουν γρήγορα την συμφωνία χωρίς υφεσιακά μέτρα» είπαν σχολιάζοντας την αποκάλυψη της οικονομικής εκτέλεσης της χώρας τους. Πέρα από την απίστευτη ..κουλαμάρα να ζητούν εφαρμογή μιας συμφωνίας (που ψήφισαν!) και η οποία έχει αποκλειστικά και μόνο υφεσιακα μέτρα, αλλά χωρίς …υφεσιακά μέτρα, μένει κανείς άναυδος. Δεν έχουν κάτι να πουν για τον φόνο; Τι νέο μπορούν να κομίσουν στην πολιτική ζωή όταν ταυτίζονται με ότι πιο σκοτεινό έχει να δείξει η Ελληνική πολιτική ιστορία: την απόλυτη εναπόθεση της πολιτικής τους επιβίωσης στους έξωθεν συντηρητικούς ισχυρούς; Υπάρχει άραγε κάτι που δεν θα κάνουν για να σκοτώσουν οτιδήποτε θυμίζει αριστερά ; (όχι ΣΥΡΙΖΑ , αλλά αριστερά για να τους ξεβολέψουμε).
Η Ευρώπη των παθών..
Η Ένωση λοιπόν βλέπει μπροστά στα μάτια της να οδηγείται σχεδιασμένα στην καταστροφή μια χώρα μέλος της και απλώς ψελλίζει. Ψελλίζει υπεκφυγές, υποβαθμίζει,  υποτονθορύζει τεχνοκρατικές τιποτολογίες, αναρωτιέται –κι αυτή- για την  προστασία των επικοινωνιών. Τον φόνο τον κάνει γαργάρα. Επί του πολιτικά πρακτέου δε, διαμηνύει ότι ο φονιάς παραμένει ακλόνητος στο πρόγραμμα …σωτηρίας της Ελλάδας. Είναι ακριβώς η ίδια Ευρώπη που έχει ψηφίσει νόμους παρακολούθησης των πάντων, που έχει φυτέψει κάμερες παντού, που έχει δεχθεί το Εσελον, , έχει καταπιεί τις παρακολουθήσεις ακόμα και πρωθυπουργών της , έχει προχωρήσει στην περιστολή Συνταγματικών δικαιωμάτων περί τη ιδιωτικότητα, έχει συναινέσει στα τερατουργήματα  τύπου νόμοι Patriot Act και Γκουαντάναμο που εξαφανίζουν μαζί με τα προσωπικά δεδομένα και τα ίδια τα πρόσωπα…
Είναι η ίδια Ευρώπη που στο όνομα της ιερής (…)  προσήλωσης στους θεσμούς, στους κανόνες, στις συμφωνίες  σταυρώνει έξι χρόνια την χώρα μας στηριγμένη σε εξωθεσμικούς και εκτός Ε.Ε παράγοντες  όπως οι μεσαίοι υπάλληλοι του ΔΝΤ και σε σχέδια  εκτός  κάθε πρόβλεψης συμφωνιών όπως ο εξαναγκασμός σε χρεοκοπία ,η άρνηση εξέτασης του χρέους κλπ. Είναι ακριβώς η  ίδιας ποιότητας  προτεσταντική προσήλωση σε συμφωνίες με αυτήν που έδειξαν στη συνθήκη της Γενεύης για τους πρόσφυγες και στην ΕΣΔΑ…Η Ευρώπη …του διαφωτισμού και των δικαιωμάτων δεν βρήκε μισή λέξη για την εν ψυχρώ οικονομική εξόντωση  μιας χώρας της Ευρώπης.
…Και ο ΣΥΡΙΖΑ των λαθών
Λοιπόν είναι μάλλον αδύνατον ο ΣΥΡΙΖΑ να παράγγειλε τις υποκλοπές. Δεν έχω ούτε μισό αστυνομικό στοιχείο περί αυτού όμως βοούν τα πολιτικά δεδομένα. Τη μία μέρα αποκαλύπτονται τα εγκληματικά σχέδια και την άλλη μέρα το πρωί ο κ. Τσακαλώτος συνομιλεί κανονικά με τους εγκληματίες για το …πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας !!!. Ο δε κ Τσίπρας αρκείται σε μια επιστολή προς τους ηγέτες Ε.Ε και ΔΝΤ όπου, με λεπταίσθητη δυσαρέσκεια , διατυπώνει κάποια ερωτηματικά για το αν συμφωνούν με το φόνο και την ευχή να προχωρήσει γρήγορα «το πρόγραμμα». Αν είχε παραγγείλει τις υποκλοπές  θα το έκανε προφανέστατα γιατί θα ήθελε κάπως να τις χρησιμοποιήσει.
Όταν όχι μόνο δεν τις χρησιμοποίησε αλλά με την στάση του "στεναχωρημένου πλην καλού παιδιού" έδωσε το δικαίωμα να περάσουν σε σκληρή αντεπίθεση οι δράστες, τότε δικαιούμαστε να συμπεραίνουμε πως δεν ήθελε τις αποκαλύψεις. «Μένει το ΔΝΤ» ανακοίνωσε κοφτά ο …θεσμός (χά!) Μέρκελ. Για την συμφωνημένη ρύθμιση του χρέους «άντε γειά» είπε ο άλλος θεσμός κ. Ρέκλιγκ.  Ο δε θεσμός Λαγκάρντ  ουσιαστικά απείλησε με σκλήρυνση. Αντί για περίστροφο θα συστήσει στη Ντέλια σούβλισμα. Και βεβαίως σύσσωμοι οι παραθεσμικοί αυτοί θεσμοί εξέφρασαν την δυσαρέσκειά τους για τα προσωπικά δεδομένα και την ασφάλεια των επικοινωνιών. Αλλοίμονο…
Η Ελληνική κυβέρνηση δεν αξιώθηκε να ζητήσει το στοιχειωδέστερο: την αντικατάσταση των συνομιλητών που εμπλέκονται. Κατανοώ –χωρίς να δικαιολογώ- την πραγματικότητα ότι έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα  η χώρα είναι αγκιστρωμένο ψάρι. Πως οποιαδήποτε διαφωνία με τους δανειστές για οποιοδήποτε θέμα βρίσκεται υπό την δαμόκλειο σπάθη του εξαναγκασμού σε χρεοκοπία. Ωστόσο, χωρίς να εισηγούμαι γροθιές στο μαχαίρι και άλλα τέτοια ηρωικά και πένθιμα, υπάρχει ένα πολιτικό δεδομένο: Η τακτική του καλού παιδιού δεν γλύτωσε από τίποτα την Ελλάδα. Ούτε καν όταν αυτή η τακτική υλοποιούνταν από ιδεολογικούς συγγενείς των δανειστών και υπερπρόθυμους τύπου Βενιζέλου, Άδωνη και σία. Επιπλέον έτσι, οδηγείται στα αζήτητα κάθε συζήτηση εναλλακτικής πολιτικής στην Ευρώπη και αχρηστεύεται η όσο τίποτα αναγκαία ενημέρωση - επίδραση στην Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για το Ελληνικό πρόβλημα.
Η κυβέρνηση και η χώρα δεν είχαν να χάσουν κάτι αν ετίθετο αποφασιστικά ένα πολιτικό αίτημα σχετικό με το νέο σκηνικό που δημιούργησαν οι αποκαλύψεις. Έτσι κι αλλιώς, πέραν του πνεύματος της συμφωνίας του Ιούλη,   ούτε η χρηματοδότηση είναι εγγυημένη (στη ζητιανιά της δόσης είμαστε πάλι ή μήπως όχι;),  ούτε η συζήτηση για το χρέος ανοίγει,  ούτε το παράλληλο πρόγραμμα κάνει κάποια ποιοτική διαφορά, ούτε κάποια υπαρκτά υπέρ αδυνάτων ισοδύναμα μας γλυτώνουν από την φορομανία και την εκποίηση της χώρας. Ούτε καν μια σοβαρή βοήθεια για το προσφυγικό που μας φόρτωσαν δεν είχαμε…
Αντιθέτως η σαφής απαίτηση κάποιων μέτρων για τους εμπλεκόμενους και τα σχέδια χρεοκοπίας θα μπορούσε να ανακουφίσει κάπως την τρομακτική πίεση για νέα μέτρα λιτότητας . Θα έσπρωχνε ξανά στο φώς και σε συζήτηση στην Ευρώπη την ποιότητα των ασκούμενων πολιτικών, την εξοργιστική εξωθεσμική και αντιδημοκρατική πραγμάτωσή τους, την «περίεργη» παταγώδη αποτυχία της διάσωσης της Ελλάδας.
Η ταπεινότητά μου δεν περίμενε κάτι διαφορετικό από την ηγετική ομάδα και τον κ.Τσίπρα. Νομίζω πως η κεντρική τους επιλογή διαφαίνεται καθαρά πλέον και είναι πολύ περισσότερο στρατηγικού χαρακτήρα από ότι δείχνει η ανάγνωση της τρέχουσας πολιτικής τους. Οι «οργανικές» συζητήσεις με τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές  που ήταν έξω και αντίθετα από κάθε καταστατική, προγραμματική και θεσμική διάταξη του κόμματος   είναι για μένα όλα τα λεφτά.
Το μόνο ερώτημα που μένει είναι ένα: Το αν το σώμα του κόμματος και ο χώρος (χώρος που διατηρεί πολιτική δυναμική κατ΄εμέ) στον οποίο αυτό αναφέρεται κοινωνικά και ιδεολογικά θα συνεχίσει να μένει βουβό. Να έχει αυτοακυρωθεί  ως πολιτική  και ιδεολογική οντότητα και ως μοναδικός θεματοφύλακας του προγράμματος και του καταστατικού. Αν αυτό δεν αλλάξει σήμερα , αν μια στρατηγική αποδέσμευσης  δεν μελετηθεί και δεν εφαρμοστεί (με την όποια τακτική , τους όποιους ρυθμούς , τους όποιους συμβιβασμούς θέλουν διάβολε!) τότε η ελπίδα μιας εναλλακτικής πολιτικής πάει περίπατο. Η εκδίκηση του Μητσοτακέικου και του Βενιζέλου θα είναι εδώ. Όπως και η δικαίωση του Σταύρου , όπως και η αντιαριστερή ψύχωση των πρώην…Μια ακόμα συστημικώς αναλώσιμη βάρδια διακυβέρνησης θα κάνει τον κύκλο της και μετά, από τον πάτο της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης της χώρας και των εργαζομένων ανθρώπων, θα καταντήσουμε να πανηγυρίζουμε γιατί το  σουβλατζίδικο που άνοιξε έβαλε θετικό πρόσημο στην ανάπτυξη και μείωσε την ανεργία...